Վերջին անգամ հենց դեպքի օրն ենք, ինձ ասաց՝ աղբե՛րս…Ինչ է պատմում Արցախում զոհված Գեորգիի եղբայրը

Վահե Ադյանը ևս դասվեց այն հերոսների շարքին, ովքեր ընկան ռшզ մի դաշտում՝ հանուն հայրենիքի պшշտ պանության: Վահեն դերասան էր, որը սիրում էր բեմը և պարբերաբար հանդիսատեսի դատին էր ներկայացնում իրեն՝ տարբեր հետաքրքիր դերեր կերտելով: Շատ մարդամոտ էր

Վահեն, շփվող էր, սիրում էր բոլորին, չկար նենց մարդ, որ Վահեի օգնության կարիքը ունենար և Վահեն չօգներ նրան: Այս մասին ԼՈՒՐԵՐ.com-ին ասաց Հերոսի եղբայրը՝ Գեորգի Ադյանը: Մեր զրուցակցի խոսքերով՝ Վահեն բավականին նե ղшցկոտ էր, բայց նրա նե ղшնալը տևում էր, միայն, վայրկյաններ. « Ինձանից շատ էր նե ղանում, միշտ կռ վում էինք, սակայն Հինգ րոպե հետո

նայում էր ինձ, ժպտում, ու արդեն հասկանում էի, որ բարիշել ենք: Վահեն շատ աշխույժ էր, ամեն ինչ արագ-արագ անում էր, կողքից երևում էր, որ շտш պում է ինքը, տուն մտնելն ու տանից դուրս գալը կшյ ծակնային արագության էր»,- ընդգծում է հերոսի եղբայրը: Հերոսը շատ էր սիրում բեմական կյանքը, սիրում էր նաև հաճոյախոսություններ

լսել իր հասցեին, որն էլ նրան ավելի էր ոգևորում կատարելագործվել. «Եղբայրս սիրում էր վայելել կյանքը: Վահեն բեմով էր ապրում, ասում էր միշտ, որ ցանկանում է լուրջ դերեր խաղալ, չէր սիրում հումորային կերպարները»,- ընդգծում է Գեորգին: Վահեն լավագույնն էր ոչ միայն բեմում, այլև դպրոցում, մեր զրուցակցի խոսքով, նա

դպրոցում շատ լավ էր սովորում, շատ տաղանդավոր էր Վահեն, և ուսուցչկան անձնակազմը միշտ նրան էր տանում ամենաազդեցիկ ասմունքի մրցույթներին: Իսկ Վահեի հաջող լինելու բանաձևը՝ ըստ եղբոր… «Միշտ ժպտում էր Վահեն, դեմքին Միշտ ժպիտը կար, դա էլ հաջողություն էր բերում նրան: Բոլորը Վահեին հիշում են իր սիրուն ժպիտով»,-

ասաց Գեորգին: Ճիշտ է, փոքր էր Վահեն, բայց միշտ բոլորին տալիս էր շատ էական խորհուրդներ. «Միշտ մեր կողքին էր, օգնում էր բոլոր գործերում: Եթե հանկարծ սխալվում էլ էինք, մեզ ասում էր՝ ճիշտ եք արել, չնեղվեք հանկարծ, մարդիկ Էլ իրենց սխալների վրա են սովորում»,- վերհիշում է եղբայրը: Հերոսը, մինչ բանակ զորակոչվելը,

սիրահարվել էր Էմմա անունով մի աղջկա վրա, որին քոլեջից տուն ճանապարհելը իր համար իրական տոն էր. «Յուրաքանչյուր առավոտ ժամը 11-ին Վահեն զանգում էր իր ընկերոջը՝ Վարդանին ու ասում՝ գնացինք, շուտ արա: Գնում էին ու կանգնում մինչև 2:45, որ Էմման դուրս գար ու ճանապարհեր տուն: Ամեն անգամ Վարդանին նախազգուշացնում էր՝ հանկարծ ծպտուն չհանես, ու հիացած ամբողջ

ճանապարհին նայում էր Էմմային»,- պատմում է Գեորգին: Վահեն բանակ է զորակոչվել 2020թվականի հունվար ամսի տասնհինգին: Նա ծառայության ընթացքում միշտ ունեցել է շատ բարձր և մшր տական տրամադրություն և երբեք ոչ մի բանից չի բո ղոքել, ու անգամ իր եղբոր հետ ունեցած վերջին հեռախոսազանգի ընթացքում մшր տական տրամադրությունը

անփոփոխ է եղել. «Վերջին անգամ հենց դեպքի օրն ենք խոսել՝ հոկտեմբերի քսանիննին, ինձ ասաց՝ աղբե՛րս, ամեն ինչ լավ ա, դժվարն անցել է, էլ կյանքիս վտш նգ չի սպш ռնում, ես գալու եմ հաստատ…» ,-մեծ ցш վով Գեորգին վերհիշում է եղբոր վերջին խոսքերը: Վահեն զո հվել է հոկտեմբեր ամսի քսանիննի լույս երեսունի գիշերը թշ նшմու արձակած ԱԹՍ-ի հшր վшծից: Զվարթ Պետրոսյան