-Տիգրան, մեր աղջիկը մահացավ…

Загрузка...

Հայրիկիս 10 տարեկանից անվանում եմ հայրիկ, քանի որ նա պապիկիս այդպես էր անվանում: Հայրս ավարտել է Կույբիշևի բժշկական համալսրանը, կազմել է ընտանիք, աշխատել է սկսած ադմինիստրատորից մինչև գլխավոր բժիշկ: Սակայն ընկերների դավաճանության պատճառով և հանձնարարականով ստիպված է եղել ազատվել աշխատանքից և տեղափոխվել հյուսիս:

Կես տարի հետո նա կանչեց մայրիկիս: Եվ, քանի որ նրանց միակ որդին եմ, ստիպված մեկնեցի նրանց հետ: Անցավ ևս կես տարի, և մեզ մոտ տեղափոխվեց նաև հարսնացուս, ապա՝ հարսանիք, նոր բնակարան, … Հանկարծ, 2005թվականի ամանօրին մոտ, փոստային արկղում նկատեցի մի ծրար: Տանը բացեցինք, կարդացինք, և ոչինչ չհասկացանք: Առավոտյան պատասխանի ակնկալիքով գնացի հայրիկիս մոտ:



— Հայրիկ, բացիկ ենք ստացել կես տարի ուշացումով: Քեզ ու մայրիկին հարսանիք են հրավիրում՝ Էրիկ և Ալինա:



— Տուր, տեսնեմ,- հայրս բացեց ծրարը, երկար նայեց հրավերքին, անուններին, ստորոգրություններին և վերադարձրեց.

— Չհասցրեցինք, ուրեմն չհասցրեցինք:

— Հայրիկ Ձեզ հրավիրում են Մախաչկալա:  Ովքե՞ր են այս մարդիկ: Այստեղ գրված է , որ ճանապարհածախսը և կացությունը իրենց հաշվին:  Պատմիր, թե ի՞նչ է կատարվում:

Հայրիկը սկզբում պատվեց սառը քրտինքով, հետո մի փոքր լռեց, ապա ասաց, որ հրավերքը կատարվել է հարսի կողմից:

— Հետո՞,-հարցրեցի:

— Հետո… 1985թվականն էր՝ Ամանօրյա տոներից առաջ, ամբողջ հանրապետությունը կարծես ձյան տակ անցած լիներ: Տանից դուրս գալն անհնար էր, երևում էին միայն տանիքները: Անասուններին կեր բերում էին ուղղաթիռներով ու վերևից շաղ էին տալիս: Ձյունն այնքան շատ էր, որ չէին կարողանում հասցնել մաքրել: Ես հիվանդանոցում ինֆեկցիոն բաժանմունքի վարիչ էի: Հիշում եմ , որ Նոր Տարվա նախօրեն էր, պատրաստվում էի որպես Ձմեռ Պապ շնորհավորել հիվանդներին: Հայելու առաջ կանգնած ամրացնում էի բամբակյա մորուքը, երբ հանկարծ մեծ աղմուկով կանգնեց ԿՌԱԶ մակնիշի մի մեքենա: Նայեցինք դեպի մեքենան: Նրանից դուրս եկան երկու մարդ, որոնք երկու րոպեից հայտնվեցին իմ աշխատասենյակում: Նրանք երիտասարդ ամուսիններ էին: Կանգնեցին դռան առջև և կարծես անլեզու լինեին:

Մի փոքր կանգնեցին և առաջինը խոսեց ամուսինը.

— Տիգրան ,- ասաց ,-Աղջիկս մահացավ: Երկու շաբաթ աղիքային խնդիրներ ուներ և վերջին մեկ շաբաթը կարծես մահացած լիներ: Մեզ մահվան թուղթ է հարկավոր, որպեսզի կարողանանք հուղարկավորել:

— Այդ ահին ես հասկացա,-պատմում էր հայրս,-որ նրա ձեռքին մի ճամպրուկ կար: Նա ճամպրուկը դրես սեղանին և բացեց, իսկ այնտեղ մի շատ փոքրիկ աղջնակ էր՝ արդեն գրեթե կապտած: Բարկացա , ասացի , թե ինչի՞ են սպասել մինչև այդ պահը գա , և ինչու՞ ավելի շուտ չեն բերել երեխային; Սակայն նրանք պատասխանեցին, որ չէին կարողանում ճանապարհների փակ լինելու պատճառով: Նստեցի, լռեցի, հետո հանեցի տեղեկանք ու սկսեցի լրացնել այն: Բայց միաժամանակ ուզում էի ստուգել երեխայի մարմինը, սակայն հույսի ոչ մի նշույլ անգամ չկար: Հանկարծ ականջակալով ինչ-որ աղմուկ լսեցի: Դա սրտի խփոսի ձայն չէր, այլ նման էր աղմուկի: Բոլորին շտապ լռեցրի: Հետո նորից լսեցի նույն ձայնը:

Հիշում եմ, կարծես հիմա կատարվեր, ամեն բան սեղանի վրայից ցած գցեցի, կանչեցի ավագ բուժքրոջը,-շարունակում էր պատմել հայրս,- սկսեցինք ներարկել բարձր դոզաներով դեղեր և կատարել սրտի մասսաժներ: Եվ հանկարծ… երեխան…բարձր գոռաց, այնպես գոռաց, որ ամբողջ բաժանմունքը լցվեց նրա ձայնով: Երեխայի հայրն ու մայրը կպել էին պատերին ու սեղանին, կորցրել էին խոսելու ունակությունը: Շտապ կանչեցի բուժավիացիա : Փոքրիկին ու ծնողներին ուղղաթիռով տեղափոխեցին : Հետո նրանք շատ հաճախ էին մեզ հուր գալիս և նվերներ բերում: Եվ հրավերի այս հարսնացուն հենց այդ փոքրիկն է, որ կա: Տեսնում ե՞ս հիշում են…

Ես անմիջապես մտաբերեցի Մարտին անունով մի մարդու, որը հաճախ էր գալիս և միշտ շնորհակալ էր հորիցս:

Հունիս ամսին լրացավ հայրիկիս 60 տարին: Ն աերբեք չի նշել իր ծննդյան տարեդարձները: Սակայն նրա հեռախոսը չէր լռում: Եվ իհարկե, շնորհավորողների թվում էր նաև Մարտինը:

Ես շատ հաճախ եմ հիշում այս պատմությունը, չնայած, որ նման դեպքեր հորս կյանքում եղել են բազմաթիվ: Իսկ , երբ նրանց մասին խոսում ենք, հայրս լուռ ժպտում է…

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Bestinfo.am


Սեղմիր տարածել, եթե ցանկանում ես, որ ընկերներդ էլ տեսնեն



loading...
Սեղմիր տարածել, եթե ցանկանում ես, որ ընկերներդ էլ տեսնեն



loading...